De bib moet blijven


zie project

21 tot 29/01

Campo Santo 

Visitatiestraat

9040 Sint-Amandsberg

Alle dagen van 14u tot 18u


VANAF NU ELKE ZATERDAG OP STUDIO RODEBERG VAN 14U TOT 17U

Veerle Verbeke  nodigt  u uit op haar tentoonstelling in de kapel van Campo Santo in Sint-Amandsberg (9040 Gent) Dit is meteen een vervolg op  ‘Did you see my face’  in 2022 op dezelfde locatie. Deze nieuwe expo krijgt de titel ‘In Stilte’ mee, naar een tekst van Franz Kafka.

Ook de performance (zie verder) zal hiernaar verwijzen.

Veerle toont totaal nieuw werk van zaterdag 21 januari tot zondag 29 januari.

U kan dit komen bekijken elke dag van 14u tot 18u.

Op zondag 22 januari om 15u toont Veerle de performance ‘de anderen’ op basis van de ingezonden brieven uit het Kunstproject ‘Weerwoord’. Iedereen is van harte welkom.

Wie vragen heeft kan vooraf ook altijd terecht. Tot in de kapel !

In stilte

Het is niet noodzakelijk dat je het huis uit gaat. Blijf bij je tafel en luister. Luisteren hoeft niet eens,

alleen wachten. Zelfs wachten hoeft niet, wees volkomen stil en alleen. De wereld zal zich aan je presenteren om ontmaskerd te worden, ze kan niet anders, verrukt zal ze zich voor jou liggen kronkelen.

Franz Kafka

IN DE PERS:

ARTIKEL IN THE ARTCOUCH 22/01/2023

Posted By Frederic De Meyer


In de omvangrijke bibliotheek van Veerle Verbeke en haar partner, fotograaf Jan De Proost, prijken de grote teksten uit de westerse filosofie, van Aristoteles tot Kant; de intieme gedachten van Kafka; de verzamelde werken van C.G. Jung. Het lezen geeft vorm aan haar eigen gedachten, aan de beelden die in haar hoofd tollen, hoewel ze haar vreemd genoeg niet beïnvloeden, meent ze, of zo ze dit doen, toch niet rechtstreeks: ze dienen als geschreven bevestiging voor de gedachten die haar als mentale beelden van binnenuit worden gepresenteerd, en die ze de vrije loop laat in haar schilderijen en pentekeningen. Een vrije doorstroom tussen het zijn, de projectie en de reflectie ervan, aan het papier of het doek toevertrouwd.

Het is een proces. Een natuurlijke evolutie. Enkele jaren terug startte ze na een moeilijke periode met lessen aan de academie. Instinctmatig maakte ze portretten van denkers en kunstenaars (die ook denkers zijn) die iets voor haar betekenden, een al dan niet gevoelige snaar wisten te beroeren. Topor, Man Ray, Walter Benjamin. Meer en meer vrouwelijke filosofen ook, die, gelukkig maar laattijdig, meer en meer belangstelling genieten. Hannah Arendt, Simone Weil, de Beauvoir. De portretten gelden als schuchtere statement, in die periode, een losrukken uit de circle of concern -de zaken en gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt maar die op je wegen-, door het veruitwendigen van een intieme gedachten. Tegelijk een affirmatie van de eigenheid, van het Jungiaanse ‘zelf’, die ze benadrukt in een reeks zelfportretten. Een dubbele statement: in de expo in Campo Santo staan vier van haar zelfportretten op het altaar.

Het is geen ijdelheid, lijkt me, geen rebellie tegen weerbarstige omstandigheden, ook de innerlijke. Eerder een strijdvaardige acceptatie ervan. Een samenvatten van een levensloop die niet rechtlijnig is verlopen, maar een ondoorgrondelijke logica volgt. Richtingloos, maar niet doelloos.

Je ziet het in de evolutie, van reeks naar reeks, in de kapel niet chronologisch, maar gevoelsmatig geordend. Geen schikking of pikorde, een voorlopig totaalbeeld van een leven dat geleden heeft maar via talrijke omwegen naar een nog wazige kern leidt. Figuren verdwijnen, muteren langzamerhand tot fluïde vormen -“omhulsels van mijn muze”, noemt ze ze mooi. 

Een reeks startte ze met twee hangende vormen, lusteloos en tam, weerzinwekkend wezenloos. Als reactie hierop ging ze deze vormen verder exploreren, hier en daar lijken ze zichzelf vanuit verschillende invalshoeken te analyseren, ietwat verrast om wat ze er vinden. De reeks mondt uit op twee grote werken waar de vormen transparant zijn en een herkenbare vorm hebben ingenomen. Een metafoor voor het traject van introspectie die ze met deze reeks heeft afgelegd? Ik kan de verleiding niet weerstaan het zo te interpreteren. Maar ik kan me vergissen. De kijker ziet uiteindelijk enkel wat hij zelf wilt zien…


DAAN RAU 23/01/2023:

Gisteren even stilgestaan bij de tentoonstelling van Veerle Verbeke in de Amanduskapel bij het Campo Santo. 'In stilte' toont een interessante evolutie in haar werk, een zoektocht die in stilte verloopt.


Van bezoekers:

Heel de moeite om te gaan zien (Maarten Marchau)

Krachtige Veerle! (Carmen De Vos)

Was leuk om te zien en kennis te maken. Doe vooral zo verder (Pol Pollet)

Fier op jou (Kristina Verbeke)

Respect voor soberheid.... geweldig! (Chris Vostes)

Prachtig (Mieke Bruneel)


Nog tot zondag 29 januari alle dagen van 14u tot 18u  Sint-Amanduskapel  

Visitatiestraat 13 in 9040 Sint-Amandsberg

 

Performance 'de anderen'

zondag 22 januari om 15u

kapel Campo Santo

door Veerle Verbeke


Veerle vroeg om mee te werken aan het kunstproject Weerwoord waarin je handgeschreven brieven worden opgenomen. Veerle hernoemde het project 'de anderen''.

Ze stelt het in een performance voor op 22/01 om 15u.

Inkom gratis. 


Over Weerwoord

De absurditeit van de kleine lettertjes bij het tekenen van contracten deed me in de vorige eeuw al licht ontvlammen. Waarom is een tekst die zo belangrijk is altijd in gigantische kleine letters gedrukt? En als het nog even kon gebruikten sommige bedrijven licht blauwe inkt. Totaal onleesbaar, zelfs met een vergrootglas.Gedurende mijn leven als zelfstandige liep ik wel eens vaker van het kastje naar de muur en omgekeerd. Op een gegeven moment werd ik bij problemen enkel nog gehoord in de bufferzone van het callcenter, ver weg van het desbetreffende bedrijf waar ik geen gehoor meer vond. Mijn grieven werd zelfs niet meer ontvankelijk bevonden. Mijn klacht bereikte niet eens meer diegene die ik wou bereiken. Mijn ongenoegen kon enkel nog verdwijnen in het luchtledige.Er ontstond een absurdistisch beeld in mijn hoofd.



Stel je voor. Een ruimte met enkel een gloeilamp, een bureau, een bureaubediende in een grijs maatpak met das en een kilometers hoge gealfabetiseerde sorteerkast. Het enig wat de bureaubediende doet is jouw geschreven klacht ontvangen, registreren en sorteren in de surrealistische kilometerkast.Dag in dag uit, van 9u tot 17u, tijdens de kantoordagen.Zo is het idee ontstaan.Een plaats waar iedereen terecht kan met z’n klacht. En elke klacht, hoe klein of absurd ook, wordt ontvangen en geklasseerd en bewaard tot in de eeuwigheid.Een ode aan Franz Kafka.

Vandaag, zoveel jaren later, merk ik dat dit probleem alleen maar is gegroeid. Het is zelfs dagelijkse kost geworden. Er zijn geen aanspreekpunten meer. Geen levende zielen waar je kan met praten of jouw probleem kunt aankaarten. De eenzaamheid wordt gestimuleerd want niemand heeft nog tijd. Post bezorgen is bandwerk geworden, de bank heeft nog amper loketbedienden, het ziekenhuis een computer om aan te melden, een dokter een tijdsslot van 15 minuten.

Herkenbaar?